G艂贸wne menu

„Mam 30 lat a rodzice traktuj膮 mnie jak dziecko”

Dojrzewanie to proces. Nie stajemy si臋 odpowiedzialne, rozs膮dne, godne zaufania z dnia na dzie艅. Gotowo艣膰 do 偶ycia na w艂asn膮 r臋k臋 uzyskujemy ma艂ymi krokami, dzie艅 po dniu, cz臋sto b艂膮dz膮c, upadaj膮c i wstaj膮c.

Nasze pr贸by obserwuj膮 rodzice, najbli偶sze nam osoby, znaj膮ce nas od podszewki, maj膮cy wiedz臋, co jest nasz膮 dobr膮 a co z艂膮 stron膮. S艂u偶膮 rad膮, wsparciem, wys艂uchuj膮 i staraj膮 si臋 korygowa膰 b艂臋dy. Przychodzi jednak taki moment, kiedy „dobre rady” staj膮 si臋 uci膮偶liwe, a potrzeba 偶ycia „na w艂asn膮 r臋k臋” zyskuje na sile.

To naturalny etap, przez kt贸ry ka偶dy musi przej艣膰, by dojrze膰. Niestety jest on r贸wnie偶 szalenie trudny – dla rodzica i doros艂ego ju偶 dziecka. Gdy nie zostaje przepracowany, tkwimy w tych samych dobrze znanych miejscach – post臋pujemy jak ma艂e dzieci, trzymaj膮c si臋 maminej sp贸dnicy i kul膮c ramiona pod gro藕nym spojrzeniem ojca, a rodzice nie pozwalaj膮 nam roz艂o偶y膰 skrzyde艂.

Czy jest wyj艣cie z tej patowej sytuacji?

mam 30 lat

Czuj臋 si臋 jak dziecko…i jestem w艣ciek艂a

„Nie wiem, co si臋 dzieje ze mn膮, gdy przekraczam pr贸g mojego rodzinnego domu. Sztywnieje, staje si臋 niespokojna. Widz臋, w jaki spos贸b si臋 zachowuje…Wiem, 偶e jestem ju偶 doros艂a, ale przy mamie czuj臋 si臋 tak, jakbym mia艂a 7 lat i z wielk膮 nadziej膮 liczy艂a na jej pochwa艂臋. Jestem na siebie w艣ciek艂a, 偶e pokazuj臋 swoj膮 wra偶liwo艣膰. Ze z艂o艣ci cz臋sto p艂acz臋, gdy widz臋, jak mnie traktuj臋, zamiast spokojnie porozmawia膰…” – pisze Kasia na jednym z forum.

„Widz臋, gdy przykrywa naszego Synka, kiedy nie ma mnie w pokoju, bo ja za lekko go ubieram, tak twierdzi i powtarza to na ka偶dym kroku. Opowiada c贸rce o Bogu, mimo 偶e zna nasze zdanie na ten temat. Skr臋ca gaz, gdy gotuj臋, 偶ebym nic nie przypali艂a…” – wylicza Karolina.

Rodzic niezauwa偶aj膮cy, 偶e jego dziecko jest ju偶 doros艂e to do艣膰 cz臋sty problem. Niezliczone rodziny z powodu nadmiernych emocji 偶yj膮 uwi臋zieni w przesz艂o艣ci.

Mimo 偶e od wieku nastoletniego min臋艂o dwadzie艣cia lat, starzej膮cy si臋 rodzice nadal czuj膮 si臋 zobligowani, by prowadzi膰 swoje dzieci za r臋k臋 i doradza膰 na ka偶dym kroku. To mo偶e by膰 odbierane z rozczuleniem lub 偶alem i pretensjami. Du偶o zale偶y od tego, w jakim stylu rodzice „staraj膮 si臋 pomaga膰”.

Gdy masz dzieci, czas przyspiesza

Dlaczego tak wielu rodzic贸w patrzy na swoje trzydziestoletnie dzieci tak, jakby nadal by艂y ma艂e? Dlaczego zachowuj膮 si臋 tak, jakby pozjadali wszystkie rozumy, w taki spos贸b, kt贸ry sugeruje, 偶e znaj膮 wszystkie odpowiedzi na pytania i tylko „ich racja” jest wa偶na i prawdziwa?

By膰 mo偶e dzieje si臋 tak dlatego, 偶e codzienno艣膰 mknie nieub艂aganie. Gdy sami zostajemy rodzicami, nagle u艣wiadamiamy sobie, 偶e czas przyspiesza. Z zaskoczeniem zauwa偶amy, jak b艂yskawicznie zmieniaj膮 si臋 nasze dzieci. Mimo 偶e ju偶 chodz膮 do szko艂y, my ci膮gle widzimy je w wysokim krzese艂ku do karmienia, czy raczkuj膮ce pod sto艂em. Na ich obraz nak艂adaj膮 si臋 wspomnienia, wszystko to, co pozwoli艂o im sta膰 si臋 osobami, kt贸rymi s膮 obecnie.

Bo oni si臋 martwi膮

Cz臋stym powodem, za kt贸rym ukrywaj膮 si臋 rodzice doros艂ych ju偶 dzieci, jest martwienie si臋. To s艂owo wytrych, usprawiedliwienie, kt贸re ma t艂umaczy膰 wszystko. L臋k i obawy o doros艂e dzieci s膮 tak ogromne, 偶e parali偶uj膮, a ich w艂a艣ciciele nie s膮 w stanie sobie z nim poradzi膰.

Skutek jest taki, 偶e zamiast rozpracowywa膰 w艂asne emocje, zrozumie膰 je i zaakceptowa膰, rodzice wp艂ywaj膮 na m艂odsze pokolenie w taki spos贸b, by to one wzi臋艂o odpowiedzialno艣膰 za l臋ki w艂asnych rodzic贸w. Dzieje si臋 w takiej sytuacji co艣 niedobrego – obie strony staj膮 si臋 zak艂adnikiem emocji, kt贸re w ten spos贸b karmione nabieraj膮 niewyobra偶alnych rozmiar贸w.

Bo nie chc膮 by膰 sami

Poczucie sensu 偶ycia, ch臋膰 bycia potrzebnym, budowania domu tylko, uwzgl臋dniaj膮c potrzeby dziecka – wszystko to nadmuchuje l臋k o dziecko do granic mo偶liwo艣ci. Gdy w codzienno艣ci brakuje odskoczni, a miesi膮ce mijaj膮 w skupieniu nad losem dziecka, trudno porzuci膰 takie 偶ycie z dnia na dzie艅, bo zwyczajnie innego si臋 nie zna.

Do g艂osu dochodzi syndrom pustego gniazda – je艣li do tej pory ca艂a rzeczywisto艣膰 by艂a dostosowywana do dzieci, 艣wiat si臋 kr臋ci艂 tylko wok贸艂 nich, gdy ostatnie opuszcza dom, pojawia si臋 pustka. Trudna do akceptacji. Nie ma czym jej uzupe艂ni膰, bo nie ma niczego poza dzie膰mi.

Bo uwa偶aj膮, 偶e wiedz膮 lepiej

Mo偶esz mie膰 m臋偶a, sta艂ego partnera, dzieci, prac臋, w艂asny dom, a i tak by膰 pod ostrza艂em. Traktowana z wy偶szo艣ci膮, tak, jakby艣 by艂a nadal dzieckiem. M贸wi膮 Ci, jak masz 偶y膰, co je艣膰, o kt贸rej k艂a艣膰 si臋 spa膰, jak wychowywa膰 dzieci. Podwa偶aj膮 Twoje decyzje, krytykuj膮 wybory, czasami wprost si臋 wy艣miewaj膮. Wszystko po to, by pokaza膰, kto ma racj臋 i kto wie lepiej. A Ciebie zawstydzi膰…i upokorzy膰, 偶e o艣mieli艂a艣 si臋 偶y膰 po swojemu.

W takiej postawie cz臋sto do g艂osu dochodzi rywalizacja, 藕le poj臋ta walka na polu – kto wybierze lepiej, kt贸re kobiece idee b臋d膮 cenniejsze. Nie trzeba dodawa膰, 偶e z takiego podej艣cia nic dobrego nie wynika. S膮 tylko ofiary chorej sytuacji.

Nadmierna kontrola rodzicielska, kt贸ra zabiera nam do艣wiadczenia

Teoretycznie mi艂o艣膰 nie ma granic. Jednak w praktyce zbyt du偶a mo偶e pozostawia膰 g艂臋bokie rany.

Wszystko rozbija si臋 o proporcje. Ca艂kowita oboj臋tno艣膰, bierno艣膰 i brak zwyk艂ych ludzkich odruch贸w opieku艅czych nie jest dobra. Jednak przekroczenie pewnych poziom贸w zaanga偶owania rodzi op贸r. Nikt nie lubi by膰 kontrolowanym, 偶adna osoba nie czuje si臋 dobrze, gdy zaciska si臋 jej p臋tle ogranicze艅 i m贸wi, jak ma 偶y膰, gdy ma inny pomys艂 na siebie.

Podobnie wp艂ywa na nas nadopieku艅czo艣膰, kt贸ra wysy艂a prosty sygna艂 – nie dasz rady, nie pr贸buj, bo na pewno Ci si臋 nie uda. Nadopieku艅czo艣膰 odbiera nam do艣wiadczenia, lekcje od 偶ycia, kt贸re powinni艣my prze偶y膰 w odpowiednim momencie. Rodzice zbyt skupieni na dziecku, doros艂ym czy cho膰by najmniejszym, nie s膮 w stanie zachowa膰 dystansu. Tak opisuje to Katrin:

„Obecnie mimo, 偶e mam 30 lat, to moi rodzice nadal chcieliby sterowa膰 wszystkim, co robi臋. Z ojcem musia艂am zerwa膰 kontakt, bo inaczej nie mia艂abym szans na normalne 偶ycie, natomiast z matk膮 mam w miar臋 poprawne relacje (a kiedy艣 by艂o bardzo ci臋偶ko). Najbardziej prze偶ywam to w tym wszystkim, 偶e jestem 10 lat do ty艂u. To co moi znajomi maj膮 ju偶 dawno za sob膮, ja realizuj臋 dopiero teraz. Jak wida膰 kontrola rodzicielska nie wysz艂a mi na dobre, ale nie poddaj臋 si臋 i walcz臋 o siebie.”

Co zrobi膰, by rodzice przestali traktowa膰 Ci臋 jak dziecko?

Przede wszystkim trzeba znale藕膰 w sobie si艂臋 i determinacj臋, by nie wchodzi膰 w rol臋 dziecka. To trudne, ale mo偶liwe. Pami臋taj o tym, aby:

  • nie t艂umaczy膰 si臋,
  • je艣li rodzice nie potrafi膮 zachowa膰 dystansu, nie zwierza膰 si臋, lepiej porozmawia膰 z przyjaci贸艂k膮 ni偶 z mam膮, zw艂aszcza z tak膮, kt贸ra wszystko nadmiernie prze偶ywa,
  • wyznacza膰 granice i by膰 konsekwentn膮,
  • nie obra偶a膰 si臋, ale nie wchodzi膰 w rozmowy, kt贸re ko艅cz膮 si臋 zawsze tak samo,
  • gdy tylko to mo偶liwe, uniezale偶ni膰 si臋 finansowo i od pomocy rodzic贸w, je艣li nie udaje si臋 zorganizowa膰 wszystkiego na poziomie.

Warto zrozumie膰, 偶e nie da si臋 zmieni膰 drugiej osoby, gdy ta tego nie chce. Mo偶na zmieni膰 jedynie siebie, sw贸j spos贸b post臋powania. Zamiast usilnie szuka膰 akceptacji, pr贸bowa膰 dopasowa膰 si臋 i ucisza膰 ka偶d膮 burz臋, lepiej zdecydowa膰 si臋 na odwa偶ne i cz臋sto trudne kroki. Czasami zmiana zachowania mo偶e by膰 bolesna, ale prawd膮 jest, 偶e inni przekraczaj膮 nasze granice na tyle, na ile im pozwalamy.

    21 komentarzy

  • Chyba powinnam pokaza膰 ten wpis mojemu ch艂opakowi 馃槈
    Chocia偶, gdybym sama by艂a rodzicem, to pewnie te偶 by艂oby mi ci臋偶ko pogodzi膰 si臋 z faktem, 偶e moje dzieci s膮 ju偶 doros艂e..

  • kasiawl@wp.pl' Iwona

    niestety mama 33 lata i problem znam a偶 za dobrze, chyba bedzie trzeba wprowadzic ostre ciecie

  • Ja mam co prawda 25 lat, ale widz臋, 偶e wiele aspekt贸w jest aktualnych ju偶 w tym wieku, z reszt膮, c贸偶 si臋 dziwi膰 – do 30-stki zosta艂o zaledwie 5 lat 馃榾

  • Oj, znam to doskonale z w艂asnego do艣wiadczenia. Czasami nie ma wyj艣cia i trzeba siegn膮膰 po radyklane rozwi膮zania – gdy 偶aden z wymienionych w tek艣cie sposob贸w nie dzia艂a. Po jednej takiej przemowie pouczaj膮cej zerwa艂am na kilka 艂adnych miesi臋cy kontakt z rodzicami. I jak si臋 okaza艂o, pomog艂o. Od tamtej pory sko艅czy艂o si臋 gl臋dzenie. Najwa偶niejsze jest to, 偶e rodzice przemy艣leli spraw臋 i wyci膮gn臋li odpowiednie wnioski. Mam 艣wiadomo艣膰, 偶e nie u wszytskich to poskutkuje, ale u mnie sprawdzi艂o si臋.

  • kasiawl@wp.pl' Hania

    Uwielbiam Was za takie wpisy, oj du偶o w tym prawdy, a偶 za du偶o 馃槈

  • Jak rozmawiam z przyjaci贸艂mi, prawie wszyscy maj膮 ten sam problem. Moi rodzice s膮 naprawd臋 super pod tym wzgl臋dem, ale rodzice mojego m臋偶a traktuj膮 nas oboje jak kompletne dzieciaki i oszo艂omy. Mamy strategi臋 偶eby nie wdawa膰 si臋 w dyskusj臋 tylko w艂膮czy膰 tryb: oboj臋tno艣膰, ale wcale nie jest to ani proste, ani za ka偶dym razem skuteczne.

  • Wszystko fajnie, ale w teorii. Najgorsze jest poczucie winy. Jestem ju偶 niezale偶na finansowo, mieszkam z w艂asn膮 rodzin膮, nie opowiadam swojego 偶ycia rodzicom, a jednak ci膮gle czuj臋 si臋 winna, kiedy krytykuj膮 mnie, 偶e nie post臋puj臋 tak, jak oni by sobie 偶yczyli, bo „tyle dla mnie po艣wi臋cili a ja si臋 tak odwdzi臋czam”.

    To chyba tacy rodzice powinni p贸j艣膰 do psychologa. 馃檪

  • kasiawl@wp.pl' Alina

    Czasami trzeba si臋 odci膮膰, bo nic innego nie pomaga…

  • kasiawl@wp.pl' Pati

    Rodzice zawsze b臋d膮 traktowa膰 nas jak ma艂e dzieci i tak samo my traktujemy swoje dzieci. Oni chc膮 chroni膰 nas a mi swoje potomstwo. Pami臋tajmy jednak o tym 偶e mamy w艂asny rozum, mamy prawo mie膰 w艂asne zdanie i pope艂niac w艂asne b艂臋dy. I nasze dzieci maj膮 to samo prawo. Mam 33 lata a czasem prze偶 zachowanie mojej matki czuj臋 si臋 jak bym by艂a w wieku swojej najstarszej c贸rki czyli w wieku 13 lat. Starajmy si臋 s艂ucha膰, czasem si臋 buntujmy bo to nasze 偶ycie i traktujmy nasze pociechy tak jak by艣my chcia艂y by膰 same traktowane przez naszych rodzic贸w.

  • Mam wra偶enie, 偶e rodzicom bardzo trudno zaakceptowa膰 fakt, 偶e ich dziecko jest doros艂e oraz zaufa膰 mu i jego decyzjom. Rodzice zawsze b臋d膮 si臋 o nas martwi膰, tak samo jak my b臋dziemy si臋 martwi膰 o swoje dzieci. Sama znam to ze swojego do艣wiadczenia, bo te偶 bardzo cz臋sto mam wra偶enie, 偶e moi rodzice traktuj膮 mnie jak dziecko. Wyznaczenie granic jest trudne, ale cz臋sto konieczne do tego, 偶eby m贸c w pe艂ni 偶y膰 swoim 偶yciem i nie musie膰 t艂umaczy膰 si臋 ze swoich decyzji.

    • dorota

      Sylwio, oj tak. Martwienie si臋 jest wpisanie w gen rodzicielstwa. Wiem co艣 o tym, bo sama jestem mam膮. Staram si臋 jednak przystopowa膰 siebie, albo da膰 przem贸wi膰 sobie m臋偶owi. Dlatego pod tym wzgl臋dem rozumiem rodzic贸w doros艂ych dzieci. Niemniej jednak trzeba nad sob膮 pracowa膰. Cale 偶ycie.

  • Witam,
    Czytam to z u艣miechem na twarzy, gdy偶 znam to z autopsji. 馃槈 Teraz ju偶 mog臋 si臋 z tego 艣mia膰, lecz bywa艂y momenty, w kt贸rych wcale nie by艂o mi do 艣miechu.
    Na szcz臋艣cie coraz mniej ju偶 ingeruj膮 w moje 偶ycie, bo im na to nie pozwalam! 馃槈
    Zanim znalaz艂am si臋 tu, gdzie jestem przesz艂am d艂ug膮 drog臋 pracy nad sob膮 – by艂o warto!! 馃檪
    Serdecznie pozdrawiam 馃檪

    • dorota

      Ca艂a ja, bo to prawda, do wielu rzeczy trzeba dojrze膰… Jako艣 poprzestawia膰 sobie w g艂owie, zmieni膰 swoje podej艣cie do siebie. To wszystko niestety nie jest 艂atwe, potrzeba czasu. Potem mo偶na si臋 u艣miecha膰 i czyta膰 z poczuciem, 偶e mamy to za sob膮 馃槈

  • instyle@wp.eu' Kasia

    To usamodzielnianie si臋 nie by艂oby takie trudne, gdyby nie fakt, 偶e zwyk艂ego, pracuj膮cego cz艂owieka zwyczajnie nie sta膰 na cho膰by wynaj臋cie w艂asnego lokum za niewielkie pieni膮dze. Nie m贸wi臋 tutaj o kupnie w艂asnej nieruchomo艣ci, bo w naszym kraju to graniczy z cudem, a te rzadko si臋 zdarzaj膮, ale o to, by m贸c spakowa膰 si臋 i p贸j艣膰 gdzie艣, gdzie b臋dzie si臋 p艂aci艂o czynsz i media. Bez p艂acenia odst臋pnego. W moim mie艣cie op艂aci艂o si臋 zburzy膰 bardzo du偶y hotel za kwot臋 sze艣ciu milion贸w z艂otych, ale nie op艂aci艂o si臋 go przerobi膰 na czynszowe mieszkania. A ile m艂odych rodzin mieszka k膮tem u rodzic贸w nie dlatego, 偶e tak im wygodnie, ale dlatego, 偶e zmusi艂a ich do tego sytuacja – nie zlicz臋! Nie m贸wi膮c o tym, 偶e singiel pracuj膮cy za najni偶sz膮 krajow膮 mo偶e pomarzy膰 o tym, by cokolwiek wynaj膮膰. Bo po zap艂aceniu odst臋pnego i reszty op艂at zosta艂oby mu tylko ju偶 zdechn膮膰 z g艂odu.

  • Je艣li jest to mo偶liwe, to najlepiej jak najszybciej wyprowadzi膰 si臋 z domu rodzinnego i si臋 usamodzielni膰.
    Bo nawet, gdy mamy dobre charaktery (a cz臋sto nie mamy), to mieszkaj膮c razem zawsze b臋dziemy si臋 spiera膰, k艂贸ci膰, wzajemnie kontrolowa膰.
    Pozdrawiam:)

Zostaw komentarz

Mo偶esz u偶y膰 HTML tag贸w i atrybut贸w: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>