Główne menu

Wszyscy umieramy, ale nie wszyscy ┼╝yjemy…

Istniej─ů tylko dwa dni, w kt├│rych nie da si─Ö ┼╝y─ç i z kt├│rymi nie da si─Ö absolutnie nic zrobi─ç. Jeden to WCZORAJ, drugi to JUTRO.

Liczy si─Ö tylko to, co dzisiaj, co dzieje si─Ö TERAZ. Czyli jak szale─ç, to szale─ç. Jak kra┼Ť─ç to miliony. Niby proste, a jednak skomplikowane jak ma┼éo co.

Trzeba bowiem si─Ö wy┼éama─ç, post─Öpowa─ç inaczej ni┼╝ wi─Ökszo┼Ť─ç. Zatrzyma─ç si─Ö w codziennej gonitwie. I mocno wierzy─ç, ┼╝e to dobra decyzja, ┼╝e po┼Ťpiech nie ma sensu. Bo do czego si─Ö spieszy─ç? Ka┼╝dy wie, co jest na ko┼äcu…a nie wszyscy dostrzegaj─ů to, co po drodze. Uparcie powtarza si─Ö nam, ┼╝e za zakr─Ötem jest LEPIEJ, ciekawiej. Tak jak trawa za p┼éotem – zawsze bardziej zielona.

To oszustwo, kt├│re przedstawia si─Ö nam jako cel ┼╝ycia. Zawsze chciej wi─Öcej, id┼║ na prz├│d, nie rozgl─ůdaj si─Ö. Wierzymy, ┼╝e nie da si─Ö inaczej. Niekoniecznie dlatego, ┼╝e nie chcemy ┼╝y─ç ┼Ťwiadomie, ale dlatego, ┼╝e si─Ö boimy. Martwimy si─Ö, ┼╝e je┼Ťli nie b─Ödziemy ┼╝y─ç tak, jak inni, to czego┼Ť nam zabraknie, b─Ödziemy tego ┼╝a┼éowa─ç, zostaniemy w tyle. Nie rozumiemy, ┼╝e mo┼╝na osi─ůga─ç wielkie sukcesy, nie gubi─ůc po drodze rado┼Ťci z ┼╝ycia. To ogromna sztuka…

Dlatego umieramy wszyscy, ale nie wszyscy ┼╝yjemy.

Chwilo, trwaj

┼╗yj chwil─ů. Ile to utwor├│w powsta┼éo na ten temat?

Wydaje si─Ö, ┼╝e niezliczona ilo┼Ť─ç.

I co?

I nic.

Problem w tym, ┼╝e dla wi─Ökszo┼Ťci z nas ta chwila, kt├│ra trwa, zazwyczaj wydaje si─Ö nie do ko┼äca godna uwagi. Nie umiemy dostrzec w niej pi─Ökna. W konsekwencji dzie┼ä mija za dniem, ka┼╝dy jest podobny do siebie, nie wiemy, kiedy uciekaj─ů nam tygodnie, miesi─ůce. Nie potrafimy powiedzie─ç, co dzia┼éo si─Ö w poniedzia┼éek, a co w ubieg┼éy pi─ůtek….┼╗yjemy jakby w jakim┼Ť dziwnym transie, w kt├│rym odbieramy tylko niewielk─ů ilo┼Ť─ç bod┼║c├│w.

Konsekwencj─ů jest wegetacja, dzie┼ä ┼Ťwistaka. Rutyna, kt├│ra pozwala porz─ůdkowa─ç ┼Ťwiat, ale bez cienia szale┼ästwa i nieprzewidywalno┼Ťci, dzie┼ä po dniu zabija. Co? Zabija rado┼Ť─ç, ch─Ö─ç do ┼╝ycia. Z czasem coraz wi─Öcej si─Ö nie op┼éaca, coraz bardziej nam si─Ö nie chce, wtapiamy si─Ö w t┼éum i przestajemy tak naprawd─Ö ┼╝y─ç.

Przez ca┼ée ┼╝ycie my┼Ťla┼éem, ┼╝e ucz─Ö si─Ö jak ┼╝y─ç, a tymczasem uczy┼éem si─Ö jak umiera─ç. – Leonardo da Vinci.

I chyba w┼éa┼Ťnie z tego paradoksu wynika problem wegetacji d┼éugi i szeroki jak wsp├│┼éczesny ┼Ťwiat, zag┼é─Öbiony w konsumpcjonizmie, walce o lepsze jutro, wynikaj─ůcy z braku innego wyj┼Ťcia.

To dlatego niemal ka┼╝de badanie przeprowadzone w┼Ťr├│d senior├│w pokazuje to samo.

Czego zazwyczaj ┼╝a┼éujemy u progu ┼Ťmierci? ┼╗e za ma┼éo czasu po┼Ťwi─Öcili┼Ťmy na to, co naprawd─Ö wa┼╝ne, za rzadko podr├│┼╝owali┼Ťmy, za ma┼éo cieszyli┼Ťmy si─Ö ┼╝yciem.I to jest w┼éa┼Ťnie najwi─Öksze nieszcz─Ö┼Ťcie – u┼Ťwiadomi─ç sobie, ┼╝e zmarnowali┼Ťmy zbyt wiele czasu, a wiedz─Ö, kt├│r─ů powinni┼Ťmy mie─ç znacznie wcze┼Ťniej przysz┼éa do nas u progu ┼╝ycia.

Zagubieni w czasie

Dlaczego nie potrafimy ┼╝y─ç dniem dzisiejszym?

Bo si─Ö gubimy…w przesz┼éo┼Ťci lub przysz┼éo┼Ťci.┬á ┼╗yjemy z my┼Ťl─ů o tym, co by┼éo lub nied┼éugo si─Ö wydarzy.

Ci─ůgle na co┼Ť czekamy albo rozpami─Ötujemy szanse, kt├│rych nie wykorzystali┼Ťmy. Wspominamy chwile, kt├│re by┼éy tak pi─Ökne, ┼╝e nie spos├│b do nich nie wraca─ç. Problem w tym, ┼╝e ci─ůg┼ée czekanie lub por├│wnywanie zwyczajnie poch┼éania tak bardzo, ┼╝e zabiera nam to, co najwa┼╝niejsze.

Gdy przychodzi wstrz─ůs

W taki spos├│b mo┼╝emy prze┼╝y─ç lata. Zestarze─ç si─Ö i nie do┼Ťwiadczy─ç, czym naprawd─Ö jest ┼╝ycie. Mo┼╝emy zmarnowa─ç najpi─Ökniejsze chwile i na samym ko┼äcu mie─ç poczucie, ┼╝e kto┼Ť nas oszuka┼é. Nie rozumiej─ůc, ┼╝e sami sobie to zrobili┼Ťmy.

Mo┼╝emy te┼╝ zyska─ç dar od losu. Stan─ů─ç nad przepa┼Ťci─ů, zmierzy─ç si─Ö z problemem, kt├│ry usunie nam grunt pod nogami, spojrze─ç w oczy chorobie, ┼Ťmierci…i zacz─ů─ç ┼╝y─ç od nowa.

„Czasami trzeba si─Ö znale┼║─ç na skraju przepa┼Ťci, by zrozumie─ç, co jest rzeczywi┼Ťcie wa┼╝ne, by zrozumie─ç, o co w tym ┼╝yciu naprawd─Ö chodzi. Bo przecie┼╝ nie o to, czy ma si─Ö mniej, czy wi─Öcej zmarszczek, czy tam przyby┼éy, a tu uby┼éo, czy co┼Ť obwis┼éo, a co┼Ť si─Ö podsun─Ö┼éo. Nie chodzi o stan konta, o wielko┼Ť─ç domu, wypasion─ů fur─Ö, o to, by wci─ů┼╝ narzeka─ç, bo to, czy tamto si─Ö spieprzy┼éo. Co tam por─ůbany szef, chandra bez powodu, rysa na szkle…S─ů wi─Öksze upadki, istnieje mocniejszy b├│l.

O co wi─Öc chodzi? Mo┼╝e o to, by si─Ö do kogo┼Ť u┼Ťmiechn─ů─ç, napisa─ç wiadomo┼Ť─ç, ┼╝e si─Ö kocha. Potrzyma─ç za r─Ök─Ö, porozmawia─ç, przytuli─ç, powiedzie─ç, ┼╝e b─Ödzie dobrze, upiec fur─Ö czekoladowych ciasteczek. Mo┼╝e chodzi o to by by─ç. Po prostu by─ç”. Gabriela Garga┼Ť „Taka jak Ty”

Doda┼éabym – ┼Ťwiadomie by─ç.

 

 

    10 komentarzy

  • Bardzo mocny i wa┼╝ny wpis. Ilu z nas przepuszcza czas przez palce, by potem ┼╝a┼éowa─ç ka┼╝dej utraconej chwili… A prawdziwe zycie jest tu i teraz…

  • Ja w┼éa┼Ťnie jestem na takim etapie ┼╝ycia, ┼╝e dotar┼éo do mnie, ┼╝e nie chc─Ö ju┼╝ d┼éu┼╝ej robi─ç tego co nie lubi─Ö, tylko po to ┼╝eby zarobi─ç, bo po co si─Ö m─Öczy─ç i marnowa─ç tak czas. Trzeba cieszy─ç si─Ö ka┼╝dym dniem i wykorzystywa─ç go w pe┼éni, a ja marnuje te dni gdy mam i┼Ť─ç do pracy, bo nawet wstawa─ç mi si─Ö wtedy nie chce. Wystarczy tego! Znalaz┼éam ju┼╝ co┼Ť co mnie cieszy i teraz chc─Ö i┼Ť─ç w tym kierunku. Tylko najtrudniejsze s─ů te zmiany w┼éa┼Ťnie!

  • Mocne s┼éowa. Otrz─ůsaj─ůce.

  • M─ůdra puenta na zako┼äczenie. Pozdrawiam ­čÖé

  • rockgirl444@wp.pl' L.B.

    Czyli ┼╝yjemy tak jakby┼Ťmy nie ┼╝yli. Egzystujemy. Nie czerpiemy ca┼éymi gar┼Ťciami z ┼╝ycia. My┼Ťl─Ö, ┼╝e to wynika cz─Ö┼Ťciowo z tempa ┼╝ycia i z wielu obowi─ůzk├│w, kt├│rymi jeste┼Ťmy zarzuceni. My┼Ťlimy, co musimy zrobi─ç jutro, przygotowujemy si─Ö do tego, no i p─Ödzimy, ┼╝eby zd─ů┼╝y─ç. Nie czasu na zatrzymanie si─Ö i docenienie tego, co si─Ö ma, dlatego potem to wygl─ůda tak jak opisa┼éa┼Ť.

  • Cytat trafiony w samo sedno. Rzeczywi┼Ťcie zbytnio rozpatrujemy przesz┼éo┼Ť─ç, nie ┼╝yjemy dniem dzisiejszym i mo┼╝na nawet powiedzie─ç, ┼╝e nie my┼Ťlimy o swojej przysz┼éo┼Ťci.

  • Bardzo wa┼╝ny i poruszaj─ůcy wpis. Wi─Ökszo┼Ť─ç z nas gubi si─Ö w dzisiejszym ┼╝yciu. Ja sama mimo tego, ┼╝e staram si─Ö by─ç w tu i teraz i tak zdarza mi si─Ö popada─ç w gonitw─Ö dnia codziennego, zatraca─ç si─Ö w pracy i skupia─ç si─Ö na tym, co tak naprawd─Ö nie jest wa┼╝ne. Bo niestety bardzo ┼éatwo si─Ö zatraci─ç, zw┼éaszcza, ┼╝e czujemy nacisk z zewn─ůtrz, czujemy konkurencj─Ö za plecami i boimy si─Ö, ┼╝e zostaniemy za bardzo w tyle. Bycie w „tu i teraz” wymaga ci─ůg┼éej pracy nad sob─ů i dokonywania m─ůdrych, codziennych wybor├│w.

  • Ja to przeginam w drug─ů stron─Ö – jestem a┼╝ do przesady zakotwiczona w chwili obecnej i nie umiem si─Ö wykaza─ç my┼Ťleniem perspektywicznym ­čśë

  • Wegetacja. Wszyscy wegetujemy. No prawie wszyscy bo niewielki procent z tego ┼╝ycia potrafi wycisn─ů─ç sok, ale osobi┼Ťcie nie znam nikogo takiego (sic!), nie licz─Ö tych, o kt├│rych czytam w „internetach”.
    Moim zdaniem, po prostu si─Ö boimy. Strach przed nieznanym nas uziemia.

Zostaw komentarz

Mo┼╝esz u┼╝y─ç HTML tag├│w i atrybut├│w: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>