Mam 30 lat i zaczynam od zera. Czy to normalne? Bardziej niż myślisz

Mam 30 lat i zaczynam od zera. Tak właśnie myśli wiele kobiet. Kiedy pewnego poranka patrzą na swoje życie jak na nieudany projekt, który trzeba wyrzucić do kosza i zacząć od początku. I wiesz co? To uczucie jest dużo bardziej powszechne, niż nam się wydaje. I w sumie nic w tym złego, że się pojawia. A tak naprawdę dobrze, że w końcu w nas kiełkuje, bo pozwala nam na rozpoczęcie lepszego, bardziej świadomego życia.

Trzydziestka miała być magiczną granicą

Miałyśmy mieć stabilną pracę, mieszkanie, partnera, być może dzieci, plan na życie i najlepiej jeszcze psa, który nie gubi sierści lub kota, który bardzo lubi głaskanie…. Tymczasem wiele kobiet w tym wieku budzi się z myślą: „Halo, czy tylko ja nie ogarniam?”

Nie. Nie tylko Ty. Psychologia nawet zna odpowiedź na to, co właśnie się z Tobą i wieloma kobietami na świecie dzieje.

W końcu dojrzewasz. Serio, serio

Psychologia rozwojowa mówi jasno: pełna dojrzałość emocjonalna i poznawcza kończy się około 30 roku życia. Dlatego nagle zaczynasz widzieć rzeczy, których wcześniej nie widziałaś. I co jest najzabawniejsze to, że świat każe nam podejmować ważne decyzje, znacznie wcześniej, zanim de facto jesteśmy tak naprawdę dorosłe…Nic dziwnego, że tak wiele osób błądzi, myli się i przetasowuje swoje życie w sposób całkowity. To zupełnie zrozumiałe.

Dlaczego tak wiele kobiet po 30-tce czuje, że zaczyna od zera?

Dzieje się tak dlatego, że przez lata żyjemy pod presją społeczną, rodziny, znajomych, internetu. Około 30 wiele z nas ma już siłę z tą presją skończyć. I wtedy zaczyna się właśnie prawdziwe życie.

Zmieniają się priorytety. To, co było ważne około 20 urodzin, przestaje mieć większe znaczenie. I to jest jak najbardziej normalne.

Jesteśmy także pod wpływem pierwszych poważnych rozczarowań. Coś w nas pęka, bo związki, praca i przyjaźnie, a nawet rodzina nie wyglądają już tak, jak się spodziewałyśmy. Coś się w nas zmienia i to coś daje miejsce na nowe.

Rośnie też świadomość siebie, zaczynamy rozumieć, co jest „moje”, a co zostało nam „wmówione”.

Co to naprawdę oznacza zaczynać od zera?

Dla jednych zaczęcie od zera oznacza porażkę, dla innych odważny świadomy krok. Dla mnie to zawsze jest coś, co zasługuje na uznanie i podziw. Łatwiej bowiem tkwić w tym, co nam w gruncie rzeczy nie pasuje niż postawić krok i zacząć działać.

Bo zaczęcie od zera to:

często odcięcie od tego, co nas niszczy,
wybranie siebie,
zdecydowanie, by przestać udawać,
zacząć żyć po swojemu.

Przeczytaj, czym jest odwaga w życiu codziennym.

W takim ujęciu nie cofasz się, ale resetujesz. To, co nie wyszło odrzucasz i zaczynasz lepsze, świadome życie.

Co możesz zrobić, jeśli masz 30 lat i czujesz, że nic nie osiągnęłaś?

Jeśli mówisz: Mam 30 lat i nie mam siły zaczynać wszystkiego od nowa, to ważne, żebyś zrozumiała, że wystarczy jeden krok, aby zmienić myślenie, które Ci nie służy. Oto 4 pomysły, które pozwolą Ci ruszyć z miejsca.

1. Zatrzymaj się i nazwij to, czego naprawdę chcesz

Nie to, czego chcą inni. To, czego chcesz Ty. Żeby jednak to wiedzieć, musisz być mocno uczciwa wobec siebie. Naprawdę to wymaga stuprocentowej odwagi.

2. Zrób jedną małą rzecz, która przesunie Cię o milimetr

Nie musisz robić rewolucji. Wystarczy ruch, a właściwie mikroruch. Coś nowego, coś, o czym zawsze marzyłaś, myślałaś, ale bałaś się..

3. Przestań porównywać swoje życie do ścieżki innych

Każdy ma inną mapę. Twoja nie jest gorsza, jest po prostu Twoja, taka jak ma być. I tyle. Wiele osób wierzy, że wszystko w swoim czasie i to ma sens…

4. Zacznij traktować trzydziestkę jak początek, nie koniec

Bo tak właśnie jest. Naprawdę 30 nie oznacza końca.

Bo gdy mówisz, mam 30 lat i zaczynam od zera, możesz być załamana, ale możesz też czuć ekscytację i wysoką energię. To naprawdę zależy od Ciebie. Jak zaczniesz i gdzie zaczniesz kroczyć. Powodzenia!