Social aging: dlaczego kobiety po 30 czują, że świat traktuje je jak starsze, niż są?

Mężczyzna po 30 ma czas. To jeszcze „młody chłop jest”. Kobieta w tym samym wieku? Stara już, najpiękniejsze lata życia ma już za sobą. Społeczne postrzeganie wieku różni się w zależności od tego, czy jesteś kobietą czy mężczyzną. I coraz częściej głośno mówi się o tym, że to niesprawiedliwe. To social aging, o którym na zachodzie mówi się głośno, w Polsce jeszcze niewiele.

Social aging: jesteś starsza niż faktycznie jesteś

Czy zauważyłaś, że po trzydziestce nagle zaczynasz słyszeć zdania, których wcześniej nikt nie odważył się wypowiedzieć? „Na to już chyba za późno.” „W tym wieku to nie wypada.” „Serio chcesz zaczynać coś nowego?”, „Twoja szansa minęła”, „Trzeba było myśleć szybciej o tym”, ” Nie ma sensu ryzykować”, itd.

Nie chodzi o to, że czujesz się starsza. Chodzi o to, że świat zaczyna traktować cię tak, jakbyś była w innej kategorii wiekowej, niż faktycznie jesteś. Jakbyś była znacznie starsza niż faktycznie jesteś. Te próby kategoryzowania Ciebie i zamykania w ramach, to zjawisko dość szeroko opisane w mediach zagranicznych i ma konkretną nazwę, mianowicie: social aging, czyli społeczne postarzenie.

Od razu trzeba dodać coś naprawdę istotnego, social aging dotyka kobiet znacznie mocniej niż mężczyzn.

Ten sam wiek, różne oczekiwania

Nie ma znaczenia, ile masz lat. Znaczenie ma przede wszystkim to, czy jesteś kobietą czy mężczyzną. Tak mówi świat…

I o tym jest właśnie social aging, to oczekiwania społeczeństwa, rodziny, przyjaciół, czy całkiem obcych ludzi, którzy mówią ci, gdzie powinnaś być z uwagi na swój wiek. To miarka, którą przykłada się do Twojego życia w sposób kategoryczny i jednoznaczny, surowy jednocześnie, bo przecież jesteś kobietą. Biologia decyduje, że nie masz nieograniczonego czasu. Twój czas jest policzony, bo chociażby zachodzić w ciążę możesz do pewnego wieku. Dlatego musisz uważać.

Social aging to:

przypisywanie kobiecie po 30 roli „bardziej dorosłej” niż jej rówieśnikowi mężczyźnie,
to oczekiwanie od niej, że ma być „poważniejsza” i „dojrzalsza” niż wskazuje na to jej wiek,
presja, by „się ustatkować”, „uspokoić”, „wybrać stabilność”, i „nie szaleć”,
ocenianie wyborów życiowych przez pryzmat wieku,
traktowanie kobiecego ciała jak projektu, który „powinien” wyglądać młodziej, niż wygląda.
surowe ocenianie kobiety na każdym kroku, dużo surowiej niż mężczyznę.

To subtelne, ale wszechobecne. I bardzo męczące zwłaszcza dla kobiet, które widzą siebie inaczej niż chce je widzieć świat.

To już nie dla Ciebie

Myślenie z tej kategorii zakłada, że po 30 na pewne rzeczy jest już za późno, bo wiek zobowiązuje i radość życia jest już na tym etapie śmieszna, nieodpowiednia, a nawet podejrzana. Nie ma sensu myśleć o szaleństwie, błahostkach, rozrywce, trzeba stąpać mocno po ziemi. Oddać się rodzinie, skupić właśnie na niej, bo tego wymaga od kobiety świat i rzeczywistość, która ją otacza.

Kobieta słyszy w pewnym wieku, zwłaszcza gdy jej życie nie wygląda tak, jak świat tego oczekuje, pytania:

kiedy mąż,
kiedy dziecko,
a drugie?
nie boisz się zmieniać pracy w tym wieku?
przecież na studia jest już za późno.

To nie są tylko pytania, to oczekiwania i presja, żeby sprostać pewnych wzorom, które się kobiecie narzuca.

Współczesne trzydziestolatki nie godzą się już na szufladkowanie ich i narzucanie im czegokolwiek. One patrzą na świat już inaczej, podróżują, zwiedzają, zmieniają pracę, kształcą się. Nie widzą swojego życia jako zamkniętego projektu, raczej jak coś, co cały czas dynamicznie się rozwija. Buntują się przeciwko myśleniu, że na pewne rzeczy jest już za późno…

Social anging dotyka głównie kobiet

Kobiety nadal mierzą się z przykrymi komentarzami dotyczącymi wieku.

Nie mają prawa się zmieniać, uważa się, że wiek nie działa na ich korzyść.

Mężczyzna po 30? „W końcu dojrzał.”

Kobieta po 30? „Zegar tyka.”

Mężczyzna zmienia pracę? „Ambitny.”

Kobieta zmienia pracę? „Ryzykowne w tym wieku.”

Mężczyzna zaczyna nową pasję?

„Super, rozwija się.”

Kobieta zaczyna nową pasję? „A nie szkoda ci czasu?” „Kto zajmie się dziećmi?”

To nie przypadek. To system.

Jest to sposób patrzenia, który wiecznie ocenia i wbija kobiety w ciasne ramy. Tak, żeby mieć je pod kontrolą, umniejszać im i dzięki temu podcinać im skrzydła.

Kobiecie wmawia się, że nie powinna, że to już nie czas, że odpowiada za wszystkich i ma zadowalać otoczenie, nawet kosztem samej siebie.

Czy social anging wpływa na nasze życie?

Niestety nieświadomie chłoniemy pewne komunikaty i zbyt często uważamy je za prawdziwe. Dzieje się tak przez lata. Dlatego często nie realizujemy marzeń, bo wierzymy, że jest na nie za późno. Pewnych rzeczy nie robimy, bo to ryzykowne, bo nie wypada. Same zamykamy się w pudełku, do którego się nas zaprasza, uważając, że tak trzeba.

Wstydzimy się zmian, nawet tych dobrych. Porównujemy się do nierealnych standardów. Robimy sobie krzywdę.

Tymczasem prawda jest taka, że trzydziestka to nie koniec, to początek bardziej świadomego życia. I jeśli o tym wiemy, to żadne stereotypowe opinie nie są nas w stanie zatrzymać.

Jak sobie radzić?

Gdy ktoś mówi „w twoim wieku”, odpowiadaj – „a co ma do tego wiek”. Gdy słyszysz, że nie wypada, to pytaj, a kto to ustalił. Nie przyjmuj informacji w ciemno, poddawaj w wątpliwość. Zaskoczona mina, jaką napotkasz – gwarantowana.

Nie bój się eksperymentować, próbuj nowych rzeczy, żyj. Po prostu…rób to, co sprawia, że żyjesz.

Otaczaj się ludźmi, którzy myślą jak osoby młode, a nie jak pogrzebane za życia. Brutalne? Niestety prawdziwe, wielu z nas boi się żyć…

Nie graj w grę, którą Ci się narzuca, nie przepraszaj za wiek. Po prostu sama sobie tego nie rób. Żyj świadomie, odważnie i bardziej niezależnie.